پرستو هاي عاشق پسته وار لبهاي خويش را به خنده مي گشايند!

پروانه ها بال زنان و شادي کنان ،شاعرانه ترين پروازشان را بر گرد شمع شبستان

هشتم دنيا آغاز مي کنند!

خورشيد شور و التهاب و شگفتي را در وجود خويشتن احساس مي کند!

ماه از هميشه زيباتر مي شود و نگاهش را ميهمان سرورو سر سبزي مي سازد!

نسيم ، بي قرار و مسروراز اين سو به آن سو مي وزد درختان با خرسندي به سيماي

آفتاب مي نگرند و با شادماني به رقص و طرب با باد مي پردازند!

سبز ترين صداي ترانه چونان شيپوري از شعف و شيفتگي از سمت همه ذرات جهان

به گوش مي رسد !

زمين در پوست خود نمي گنجد!

زمان زبان بيان احساس خويش را ندارد!

درياها دل شادند!

جنگلها آواز هاي شادي مي خوانند !

ستاره ها در سما جشن بر پا نموده اند!

کاينات غرق در نورند و مجلل !

فرشته ها و آدميان مسرورند و مشتاق طلوع روي ماه او!

آري اي سيد گلها ! اي مولا ! اي نور مطلق ديروز و امروز و فرداها !

اي سبزه زار سر زندگي!

اي ابالحسن علي بن موسي الرضا (ع)

قدوم پاکت حضور همه زيبائي ها را تضمين مي نمايد!

دستان مهربان کرامتت سايبان دلهاي غمين ماست!

چشمه سار عطوفتت ما را به زندگي اميد وار کرده شيريني ولاي تو آباداني ملکت را

بيمه مي کند!

اي امام آئينه و اي خلاصه همه خوبيها اي منتهاي خواهش همه دلها!

خجسته ميلاد منور تو بر همه هستي ؛ حضرت حجت بن الحسن (عج) و تمامي

پيروان راستينت

تبريک و  تهنيت باد

اي عالم آل محمد(ص) سلام و صلوات خالصانه دلهاي دردمند ما را پذيرا باش و در اين

خجسته روز شکفتن گل وجودت دستگيرمان باش و لبان پر خنده ات را از ما دريغ

مفرما !

مهر خوبان دل و دين از همه بي پروا برد

رخ شطرنج نبرد آنچه رخ زيبا برد

تو همي پندار که مجنون سر خود مجنون گشت

از سمک تا به سهايش کشش ليلي برد

من خس بي سرو پايم که به سيل افتادم

او که مي رفت مرا هم به دل دريا برد

خودت آموختيم خودت سوختيم

با برافروخته روئي که قرار از ما برد

 همه دل باخته بوديم هراسان که غمت

 همه پشت سر انداخت مرا بالا برد

علامه طباطبائي